Siesta

بدم نمیاد یه روز لباسای همیشگیمو عوض کنم برم تو خیابون...

مثلا لباس اخوندارو بپوشم ببینم مردم چجوری به نظر میان یا مردم منو چجوری نیگا میکنن....یا لباس یه سرهنگ یا سرتیپ ارتش با تمام ارم وعلایم مشخص کننده گذراندن دوره های کوهستان،کویر،جنگل،دریا،زندگی در شرایط سخت،دوره عالی،دافوس و.....یا مثلا یه لباس مندرس با یه چرخ پر سبد و نون خشک..امممممم ........یا مثلا لباس لاحاف دوزا با یه دوچرخه لاحاف دوزی شماره۲۸ که پامم به زمین نرسه..یا لباس فیلمبردارا،کارگردانا،لباس مرد شیشه بریا کیلید و قفل ساز دوره گرد.....یا.....

 

پ.ن۱:همون جوری که تجربه کردن خیلی چیزا اصلا لازم نیست-همونایی که خودمون میدونیم-تجربه کردن بعضی چیزا برا یه بار ..البته فقط یه بار فک نکنم اشکالی داشته باشه...

پ.ن۲:یه پایه میخوام تنهایی روم نمیشه...

 

این بود انشای من.

شراب آورده .. از آن شراب ها ... اینقدرخوشمزه است که دلم نمی آید قورتش بدهم .. توی دهنم نگهش می دارم .. طعمش بازی می کند با دهانم .. توی حال خودم ام ..
شراب گرمش کرده. ناگهان سرش را می آورد جلوتر .. جدی تر از قبل اش می گوید: چند وقت پیش دیدم اش .. تو آهار .. بهت نگفتم. گفتم شاید ناراحت بشی.
گیج می شوم. می گویم: کیو؟! .. زودتر از جواب دادنش دو زاری ام می افتد. می گویم: تو آهار؟! .. رفتی جلو؟!
می گوید: از جلوی هم رد شدیم. صورت به صورت. اما با یکی گرم صحبت بود. با اکیپ. متوجه من نشد.
می روم توی گذشته .. کوه .. صبحانه .. یادم می افتد چند وقت پیش او هم یاد "شاهانی لهیده" افتاده بود. تعجب می کنم از این همه ربط بین اتفاق هایی که می افتد.
می خندم و در می آیم که: نرفتی جلو بگی "تنها اومدی؟!!" ... می خندد و پیپ اش را روشن می کند.

امیدوارم از کل شعر فقط تکه ی خیامش را نگرفته باشیم...

 

این بود انشای من.

میمانم در اینکه چگونه بعضی وقت ها به چیزهایی دست پیدا میکنم که استحقاقشان را ندارم...

 

این بود انشای من.

چند باری با هم چت کردیم. همان طور که خودش گفته بود: در حد یک دوست هم دانشگاهی.

-دفتر خاطرات ام.  ۲۸ بهمن ۸۲

 

چی فکر می کردیم چی شد. حالا چی فکر می کنیم٬ چه می شود؟! ..

 

پ.ن: گاهی یک چیزی می آید جلو چشم آدم. چیزی که بوده ها. همیشه بوده. اما یهو می آید جلوی چشم ات.  همچین بی هوا. آدم را می برد یک جای دور. خیلی دور. آنقدر که چشمهات را باز می کنی٬ می بینی صبح لباس هات را پوشیده بودی بروی کتابخانه٬ حالا ظهر است و باید لباس هات را در بیاوری بروی نهار بخوری. یا حتی بیشتر. حالت هم خوب است. همچین یک جورهایی خوب است.
مثل دفتر خاطرات. مثل اون سنگه از گاجره. و مثل صاحابش که یهو تو کرج تو ماشین می بینی و از خوشحالی جیغ می زنی و گیج از اینکه این آدم.. این جا ... الان .. گاز می دهی تا بهش برسی و بعد روت نمی شود بروی کنارش و سلام کنی. و ۳ روز فکر کنی که اسمش چی بود و کاش رفته بودی و حتی بغلش کرده بودی. باورت می شود؟! ... اسمش یادت هست؟ .. محمد علی بود؟ .. محمد کریم بود؟ .. همان که آواز می خواندها ...

شاید هم واقعا شستشوی مغزی باشد.....

بعضی وقت ها...البته فقط بعضی وقت ها حرف حسابی هم میزند.. حرف حسابی هم که نه...ولی

همان ها هم ادم را به فکر وا میدارد..درست مثل سوالی که یک بچه پنج ساله میپرسد و نمیتوانی

جواب دهی..

اما...اما شواهد وقراین را چه میشود کرد....نشانه ها که خود داد میزنند؟

..؟؟؟

 

این بود انشای من.

تنوع همیشه خوب است..ادم را از رکود باز میدارد..

مثلا هیچ لزومی ندارد ادم همیشه یک جور برقصد..

 تازگی ها به تمرین رقص های محلی لری ،کردی،عربی،تهرونی جواد،تهرونی غیر جواد،تکنو و....زیر نظر اساتید مجرب برامده از متن همان جوامع میپردازم...

تمرین به همراه اجرای موسیقی زنده با ترانه های محلی باز هم توسط اساتید مجرب برامده از متن همان جوامع فوق الذکر صورت میپذیرد..

 پ.ن:به یادم نیاور که چه نقشه هایی کشیده بودم...

 این بود انشای من.

 

 دوستان  تذکر دادن این نوع از ایگوانا ها بهترن. ظاهرا اشانتیون هم می دن باهاش!

 

پ.ن: البته شاید پیدا کردن ایگوانا برای خوانندگان ذکور این بلاگ کمی مشکل باشد. والّا!

رشته اش و عشق اش سینما و فیلم بود. با هزار بدبختی پدرش را راضی کرده بود اینترنت باعث فساد اخلاقی نیست. کلی فلسفه و دلیل آورده بود که با گرفتن ADSL می تواند کلی در کارهای درسی اش جلو بیفتد. می تواند فیلم های جدید را آنلاین ببیند و دیگر خرج DVD فروشی سر میدان هم نکند.

چون پدرش عاشق جیمز باند بود اولین روز توی گوگل ویدئو "باند" سرچ کرد و اولین فیلم را play کرد تا پدرش را به وجد بیاورد. بدشانس بود بیچاره! .. © یکی از فیلم های توپ  پور-ن "جولیا باند" بود.  پدرش کامپیوترش را که ازش گرفت که هیچ، به خاطر بیدار ماندن تا صبح و دیدن فیلم های "باند" آنقدر عصبی شد که هر روز صبح اول کتکش می زد بعد می رفت سر کار. دانشگاه هم که بخورد توی سرش.پدره دیگر پولش را نداد. یعنی نداشت که بدهد. هر ماه بیشتر حقوقش را می داد پای اینترنت سرعت بالا و گیگابایت های اضافی دانلود بیشتر از حد مجاز.

 

پ.ن: الف . فولادی مرا مجبور می کند لینک های این بغل را آپدیت کنم. از بس که ارزش خواندن دارد این پسر.

هی می نویسم پاک می کنم.
هی می نویسم پاک می کنم.

بگو مرض داری وقتی چیزی نداری (۱) بیای بنویسی؟!

- مرض داری؟! هوم؟!

 

(۱) یا خیلی چیز داری.

 

پ.ن: آها راستی! دلم از این ایگوانا ها می خواستا!

می دانی! دلم می خواهد بروم توی یک بلاگ که نوشته هاش را دوست دارم٬ از توی آرشیو اش٬ یک پستی که ۱۵ آذر زده را عینا کپی پیست کنم و حرفی از منبع هم نیاورم و در اصل بشا-م به کپی رایت. کلی هم پیش خودم حس کنم این نوشته تعلق هایی به من دارد و از این حرف ها.

 

پ.ن : دیشب خواب دیدم امتحان "هندسه تحلیلی" (!!) دارم!! به خداها! فکر کن!!

 

امروز یهو یادم افتاد الان دو ماهه که از عید می گذره٬ من هنوز تقویم دیواری ندارم.

توضیح اینکه  این قضیه با حرکت نمادین نداشتن ساعت دیواری فرق می کنه و بیشتر به سر به هوا بودن من ربط داره.

 این قضیه ساعت اعلام کردن هم موضوع بحثی شده اینجا برای ما...

این دوستان استان های فارس و خوزستان ما وقتی میخوان ساعت اعلام کنن برای مثال یه ربع به هشت خودمونو میگن "هشت ربع کم"یا مثلا " نه بیست کم" یا مثلا هشت و بیست دقیقه خودمونو میگن "هشت بیست بالا"یا اصلا بعضی وقتا یه جا میگن "ربع کم"...

میگم اخه یعنی چی ربع کم...ربع از چی کم؟؟؟

میگن نه.. میدونی ساعت حدودا چنده دیگه ربع کم که میگیم از اون ساعته یه ربع کم میکنی..

میگم حالا اگه یه از همه جا بی خبری اومد و نمیدونست ساعت حدودا چنده که ممکنه سه چهار ساعتی زندگیش اینور اونور شه.....

میگن نه اصلش همینه که ما میگیم..شما فارسا بلد نیستین..

و این داستان هر روز ادامه دارد.......

 

پ.ن:خواستم بگم وقتی بیکار باشی و موضوعی برا بحث کردن نداشته باشی گیر میدی به ساعت اعلام کردن این و اون تا ساعته بگذره و متوجه نشی...

 

این بود انشای من

 

من میام ٬ تو منو بخور.

پ.ن: به هر چیزی نباید خندید!