Siesta

From too much love of living,
From hope and fear set free,
We thank, with brief thanksgiving.
Whatever Gods may be,
That no life lives for ever,
That dead men rise up never,
That even the weariest river
Winds somewhere safe to sea...

That even the weariest river
Winds somewhere safe to sea...

That even the weariest river
Winds somewhere safe to sea...

رها از دل بستگی بس عظیم به زندگی٬
رها از امید و رها از بیم٬
با سخنی کوتاه سپاس می گزاریم.
خدایان را - هرکه می خواهند باشند- ٬
به این خاطر که هیچ عمری جاودان نیست٬
به این خاطر که مردگان هرگز بر نمی خیزند٬
به این خاطر که حتی خسته ترین رودخانه نیز
سرانجام به دریا می پیوندد.

پ.ن: خسته ترین رودخانه ... من خسته ترین رودخانه را دوست دارم .. آن خود من هستم ... خسته ترین رودخانه ...