Siesta

می گویم: عجب دنیایی شده ها ... نه؟
خیلی جدی پاسخ می دهد : نه !!

و با این پاسخ تمام روان مرا به چالش می کشد ...

پ.ن: چقدر جایت در این روزهای لعنتی من خالیست .. روزهایی که هیچ خری حرف من لعنتی را نمی فهمد .. روزهایی که تو حرف هایم را نگفته می خواندی .... کجا رهایم کردی .. چقدر این آدمک ها پست و حقیرند برای شنیدن بعضی حرف ها ..  هر چند ٬ این منم که همیشه می بُرم و می روم .. این منم که بند ناف ام را با سفر بریده اند .. اه ... لعنت به این برف کوفتی که تکه تکه می آید می نشیند روی دل بی صاحاب من و آب می شود و چکه می کند روی تمام ثانیه هایی که می گذرد .. حال من خوب است.. خوووووووووب .. حس می کنم از آن کرم های ته بطری تکیلا هستم ..