عجب حسی دارد دیدن گریه ها وخنده های لحظات وصال و هجران در این فرودگاه کوچک....مخصوصا اگربه خاطر تعطیلی مغازه ها در نیمه شب برای خوردن قهوه یا چه میدانم ایس پک به انجا رفته باشی........میدانی .....در میان اکثر اینهایی که میروند واکثر انهایی که میایند یک حس مشترک وجود دارد...."حسرت"....اما انچه که انها را از هم متمایز میسازد وسبب میشود که ادم هایی موفق یا نا موفق لقب بگیرند نوع نگاه انها به این حس است که ایا از ان در جهت کم کردن حسرت های اینده استفاده میکنند یا در سوز ان میسوزند و حسرتی به حسرت های اینده شان اضافه میشود ..........حال انکه ما در میان کدامیک از این دو دسته قرار میگیریم به خودمان بر میگردد و کمک های او که اگر بخواهیم هیچ شکی در دزیغ نکردنش ندارم.....
این بود انشای من.
+ نوشته شده در سه شنبه یکم آبان 1386ساعت 10:29 توسط fokhi
|
